Definitions
Definitions
1 snoru
f. A daughter-in-law:--Snoro nurus, Wrt. Voc. ii. 115, 3: 83, 83. Snoru, 73, 52: 60, 49: i. 52, 10. Snoru, snora, Ælfc. Gr. 11; Zup. 79, 18. Swegr on hyre snore and snoru on hyre swegere, Lk. Skt. 12, 53. Sca Maria is Godfæder snoru and Godes suna módur and háligra sáuwla sweger, Shrn. 118, 6. Hió genom hiere snore, Alexandres láfe, Ors. 3, 11; Swt. 148, 18. [O. Frs. snore: O. H. Ger. snura: Icel. snor.] snoru
Runic Inscription
Runic Inscription
ᛋᚾᚩᚱᚢ