定义
定义
1 scín, scýn
p. scíde, scídde (cf. týn, þýn for conjugation) To sky, be afraid :-- Martinus rád gescrýd mid sweartum cláþum; þá scýddon (scýhdon, þá múlas þe ꝥ cræt tugon ðurh his tócyme áfyrhte, Hml. S. 31, 971. [N. E. D. shy; vb. O. H. Ger. sciuhen perhorrescere.] Cf. sceóh. scin-,scin,scyn
符文铭文
符文铭文
ᛋᚳᛁᚾ, ᛋᚳᚣᚾ