1 ambehtan
p. te: embeht(i)an (q. in Dict.); p. ode To minister, serve:--Sé ðe embehtað, -bihtað(-as) qui ministrat, Lk. L. R. 22, 27. Embehtes (-bihtas. R.) l gehéres ministrat, Jn. L. 12, 26. Martha embihtade ministrabat, 2. Ne embigto wé ðé non ministravimus tibi, Mt. L. 25, 44. Manige cræftigan and eác má óþra weorcmanna þe þám onbyhtan (-behtum, ) and hýrdon artifices multos ac plures subministrantes operarios, Gr. D. 251, 14. Embehtadon ministrabant, Lk. L. 8, 3. Embihta mé ministra mihi, 17, 8. Cuom hé tó embehtana (ministrare) óðrum, Mt. L. 20, 28. Embehtande ministrantem, Jn. p. 6, 16. [Goth. andbahtjan: O. H. Ger. ambahten ministrare.]