定义
定义
1 BYDEN
e; f. I. a bushel; modius :-- Cwyst ðú cymþ ðæt leóhtfæt ðæt hit beó under bydene aset numqitid venit lucerna ut sub modio ponatur? Mk. Bos. 4, 21: Lk. Bos. ll, 33. II. a barrel, tun, butt; dolium, cupa :-- Hí mec baðedon in bydene they bathed me in a tub, Exon. 107b; Th. 409, 24; Rä. 28, 6. Byden cupa, Ælfc. Gl. 49; Som. 65, 94; Wrt. Voc. 34, 24. [O. H. Ger. butin cupa.] byden
符文铭文
符文铭文
ᛒᚣᛞᛖᚾ